Mechelen heeft een eigen ‘stadsvos’

De zoveelste illustratie van de wildlife-comeback

 

Landschap vzw over de Mechelse parkvosIn de Roemeense stad Brasov jagen wolven ’s nachts op konijnen in de plantsoenen; ze verlaten de stad pas als de ochtendspits al op gang komt. In de voorsteden van Berlijn zwerven everzwijnen door tuintjes, en vorige week nog filmde een jonge Duitser twee wolven aan zijn achterdeur met een nachtcamera (een ‘fotoval’) die hij als kerstcadeau had gekregen…

In heel Europa is een grote wildlife-comeback aan de gang. Bevers, otters, vossen, wilde katten, lynxen, wolven, zeearenden, oehoes,… alles komt terug. Grote zoogdieren en roofdieren profiteren enerzijds van de wettelijke bescherming die eindelijk haar vruchten afwerpt, en anderzijds zorgt de plattelandsvlucht in grote delen van Europa ervoor dat bossen en natuurgebieden minder intensief gebruikt worden door de mens en dat marginale landbouwgronden braak komen te liggen, waardoor er vanzelf meer ruimte ontstaat voor grote zoogdieren en spectaculaire prooivogels.

In het dichtbevolkte Vlaanderen lijkt het allemaal niet zo’n vaart te lopen, maar toch zijn er ook bij ons tekenen van een voorzichtig herstel. Na een afwezigheid van ruim anderhalve eeuw is de bever helemaal terug van weggeweest: inmiddels komt hij al in 4 van de 5 Vlaamse provincies voor, tot zelfs in het hart van Leuven, vlakbij de Grote Markt. Onlangs liet ook die andere grote waterbewoner, de otter, zich opnieuw opmerken, haast tegelijk in Willebroek, Ranst en Bocholt. Decennia lang was er al geen deftig otterspoor meer gevonden in Vlaanderen. Ook het everzwijn maakt een opgemerkte comeback in zowat alle provincies, tot grote vreugde van natuurliefhebbers en grote ergernis van anderen. Plots duikt ook de wilde kat weer op – al blijft het voorlopig bij één exemplaar in Bocholt. Intussen zijn Franse en Duitse wolven genaderd tot op enkele honderden kilometers van onze grenzen; een jonge wolf, op zoek naar een nieuw leefgebied, kan in een week tijd Brussel bereiken…

Opvallend verschil met enkele decennia geleden: al die grote roof- en zoogdieren lijken de mens niet langer te schuwen. Vaak mijden ze nog wel de mens zelf, maar ze zijn niet langer bang van menselijke constructies en infrastructuurwerken, of méér nog, ze doen er zelfs hun voordeel mee.

De grote roofdieren kruipen ook steeds dieper de stad in. Dat er vossen leefden in en om Brussel, was al langer bekend, maar de vos die sinds kort het Mechelse stadspark als territorium heeft uitgekozen, tart werkelijk elke verbeelding. In de schaduw van de Sint-Romboutstoren, overigens ook bezet door een koppel slechtvalken – nog zo’n succesvolle comeback-soort – leeft al enige tijd een vos die alle angst voor de mens lijkt overwonnen te hebben.

Griet Engelen, die vlakbij woont, merkte de Mechelse parkvos als één van de eersten op toen ze ’s avonds met haar teckel een avondwandeling maakte langs het afgesloten park. Binnen de omheining van het stadspark liep een vos die haar systematisch volgde op een veilige afstand. Elke dag opnieuw. De veilige afstand werd uiteindelijk 2 meter, en sinds enige tijd speelt de vos zelfs samen met haar hond. Aanvankelijk deden de Mechelse stadsdiensten het verhaal af als ‘zeer onwaarschijnlijk’, maar naarmate er steeds meer meldingen van buurtbewoners binnenliepen over ‘de vriendelijke vos’, werden de verhalen ernstig genomen en plaatste de stad panelen om de bezoekers te informeren over de ‘mogelijke waarneming van een vos’.

Landschap vzw, natuurvereniging met een boontje voor echt wilde natuur, werd erbij gehaald. Gisteren namen medewerkers van de vereniging de proef op de som. Het was meteen raak: de vriendelijke vos kwam recht naar hen toe en volgde hen over het hele traject van hun wandeling langs het afgesloten park.

Jan Loos van Landschap vzw: “Het dier lijkt zich prima te voelen in het stadspark. Voor jagers moet hij hier geen schrik hebben. In tegenstelling tot wat wel eens beweerd wordt, zijn vossen absoluut geen bron van gevaarlijke ziektes als hondsdolheid en vossenlintworm; beide ziektes komen in Vlaanderen zelfs niet (meer) voor. Deze vos doet niemand kwaad en kan dus best blijven waar hij zich thuis voelt: midden tussen de Mechelaars. Het dier kan van hieruit vlot migreren naar de vlakbij gelegen Dijlevallei als het daar zelf zin in zou hebben. Ik heb al veel vossen gezien in de wilde natuur, allemaal even bang voor de mens, maar dit exemplaar heeft echt al zijn angsten overwonnen.”

Voor Landschap vzw is de Mechelse stadsvos maar de voorbode van een nog veel spectaculairdere wildlife-comeback in de komende jaren.

Volg de Mechelse stadsvos op www.facebook.com/landschapvzw

Foto's

Copyright © 2012 Landschap VZW - Site by Bart Heirweg